Vlammen voor solidariteit
Solidariteit is mooi, tot ze iemand uitsluit
Zijn enige bekende, die iets van zich liet horen op 7 oktober, was ik. Ik was de enige van al zijn vrienden en bekenden geweest (en hij kent er veel) die hem en zijn familie en vrienden in Israël middels een berichtje probeerde een hart onder de riem te steken twee jaar later. Hier op Mallorca. De andere berichten die hij ontving, kwamen uit het bloedende en verdeelde land. Hij vertelde dat in een ingesproken bericht. Ik kreeg er een brok in mijn keel van.
Diepe scheuren
De ‘groene’ kring waarin we ons allebei begeven spreekt altijd prachtig van community en van people care, maar aan hem was even niet gedacht op die dag dat een deel van de wereld begon te verschuiven. Die verschuiving ging zo ruw dat er scheuren zijn ontstaan. Op macro- en microniveau. Sommige van die scheuren hebben zich verdiept. Onherstelbaar. Of het landje aan de Middellandse Zee ooit nog beterschap zal kennen, valt nog te bezien. We kunnen enkel daarop hopen.
Een gezin tussen vier talen
Zijn vader woont in Israël, net zoals andere familie en vrienden. Hij en zijn Turkse vrouw hebben een jaar of vier geleden een tweeling gekregen, twee plaatjes van meisjes. Hij praat Hebreeuws tegen ze, zij Turks. Op school leren ze Catalaans en Spaans. Het gezin bewoont een finca waar ze permacultuur toepassen. Het landgoed heeft onder meer een systeem om regenwater op te vangen en te filteren met behulp van waterplanten. Hij heeft dat allemaal aangelegd en laat anderen zien hoe ze dat ook zelf kunnen. Ze organiseren er evenementen op Joodse feestdagen. Ook religieuze bijeenkomsten tussen joden en moslims om nader tot elkaar te komen. Maar niet in de laatste twee jaar. Het is waarschijnlijk allemaal te moeilijk, te pijnlijk.
De vlam van eenzijdige solidariteit
Op Mallorca zijn regelmatig pro-Palestina demonstraties en nog altijd zijn er evenementen die solidariteit met de Palestijnen betuigen. Deze worden ook vanuit overheidswege georganiseerd. Aanstaande zaterdag weer in ons dorp. De ‘solidariteitscommissie’ van de gemeente organiseert een groot vuur - torrada solidaria - op het dorpsplein met muziek om ‘de honger in Gaza te beëindigen’, zo staat in de aankondiging. Kaartje kost 10 euro.
Solidariteit tonen met mensen in nood is altijd mooi, maar de afgelopen twee jaar hebben laten zien dat er geen ruimte wordt gelaten voor Israëlisch leed. Niet voor de massamoord, verkrachtingen en gijzelingen op 7 oktober en niet voor het geweld gericht op Israël en Israeli’s erna. Het mag er niet zijn. Mensen worden boos als je het benoemt. En als het benoemd wórdt, moet er meteen iets gezegd worden over het leed in Gaza. Dat móet samen. Maar andersom heb ik dat nauwelijks kunnen zien.
De groene bubbel
Ook in ‘groene en eco kringen’ is zionist iets kwaadaardigs, een scheldwoord. Dat er sprake is van genocide, apartheid en bezetting door Israël moeten we als vaststaande feiten erkennen om aan een webinar over ‘Permacultuur voor vluchtelingen’ deel te kunnen nemen (ik stuitte hierop via een vriendin). Laat daar geen discussie over bestaan, vraagtekens hierbij zetten is onwenselijk voor deelname, dat verstoort de boel alleen maar. Ok, laat die inschrijving dan maar zitten. Of had ik moeten doen alsof? Moeten knikken bij ‘apartheid’, moeten huilen bij ‘genocide’?
En Greta Thunberg, in het verleden nog druk met klimaat, wordt nu geëerd als heldin op haar boot naar Gaza om een paar pakken meel en rijst te brengen. Sinds ‘How dare you!’ ben ik het ongelukkige kind gaan wantrouwen. Dus: hoepel alsjeblieft op met haar.
Het is de tendens bij ‘groene’ mensen die ik heb kunnen bespeuren. Een groen hart in een bubbel met gelijkgestemden. Een bubbel zoals velen die kennen. De Amsterdamse bubbel. De comfortabele bubbel met een roze randje, die voor een andersgezinde soms onder hoogspanning staat om voorgoed uiteen te spatten.
De jood in hun midden
Denken aan de jood in hun kring die het moeilijk heeft, de dag waarop verhoudingen in de wereld verder zijn verschoven. De dagen erna, waarop de taal die hij met zijn kinderen spreekt beter zacht gesproken kan worden. De davidster die onder de hoodie verdwijnt. De vlag van zijn land die velen liever in vlammen zien opgaan. Denken aan hem en zijn familie wordt simpelweg te ingewikkeld voor een mensenbrein.
Een wereld tafel
Op een zondag in mei organiseerde hij samen met zijn vrouw een Turkse brunch. Zij kan verrukkelijk koken en bakken. En natuurlijk ontbrak de baklava niet. Een klein gezelschap aan een lange tafel tussen de wilde uien die de meest mooie, lichtpaarse bloemen gaven. Amerikanen uit New York. Fransen die zich schamen voor Macron. Een schrijvende Engelsman. De New Yorkers hebben alleen nog hun appartement daar, maar wonen al weer een tijdje op Mallorca waar ze op een groot stuk land een huis hebben laten bouwen. In New York was hij arts. Nu doet hij iets met geneeskunde en de rol van muziek en sound daarbij. Ik had het vermoeden dat hij en zijn vrouw goed in de slappe was zitten. David is zijn naam.
De burgemeester en de universalist
Wat zou hij vinden van Zohran Mamdani (34) als nieuwe burgemeester van New York? De socialist, de migrant, de eerste moslim als burgemeester van de metropool. Er is al zo veel over hem geschreven. Al langere tijd is er ruime aandacht voor Mamdani en zijn race voor het burgemeesterschap van de wereldstad New York, zowel van voor- als tegenstanders. Er zat nog een andere ex-New Yorker naast mij aan tafel, die ik inmiddels goed ken. Ze is biologe, ze is de moeder van de permacultuur, zorgzaam en altijd iedereen verwelkomend. Zij zal dolgelukkig zijn met de uitslag van eergisteren, no doubt. Ze hekelt Trump, die volgens haar hele databases laat wissen met wetenschappelijke data over klimaat van jaren onderzoek en drastisch snijdt in allerlei natuurconservatie programma’s. Ze is pro-Palestina. En zo ken ik er nog wel een paar die momenteel zeer verheugd zullen zijn met de eerste moslimburgemeester van New York. Hij die de rijken hoger wil belasten, waarvan onder meer gratis openbaar vervoer en kinderopvang bekostigd zullen worden, en overheids-supermarkten wil openen waar drank en tabak taboe zijn.
Halfslachtige woorden
Mamdani als de ideale schoonzoon, zoals ‘onze’ Rob Jetten dat ook is. Tanden bloot lachend. Vlotte babbel. Vriendelijk ogend. Vol grootse (vaak onhaalbare) plannen. ‘Voor alle mensen’. Beetje gemaakt wel. En opvallend sterke opvattingen over Israël, dat hij economisch, cultureel en academisch wenst te boycotten. Over Iran, Jemen, Soedan of China horen we geen ferme taal, om maar wat mensenrechten-vriendelijke landen te noemen. Maar het feit dat hij halfslachtig en een lang antwoord geeft op een eenvoudige vraag, waarmee hij het merendeel van de 960.000 joodse New Yorkers rustiger had kunnen laten slapen ‘s nachts en dat niet doet, vind ik verdacht makend. Gaan er onder dat nette, saaie pak van hem soms andere kleren schuil?
Compleet verloren
Als universalist, wat Mamdani beweert te zijn, zou hij zich resoluut moeten uitspreken tegen de voortdurende terreur van Hamas en andere jihadistische Palestijnse bewegingen, zowel tegen Israëli’s als de Palestijnen zelf. Daarom, Zohran Mamdani, kijk hier nog maar even naar. Dit is Rom Braslavski, 21 jaar. Hij belandde meer dan twee jaar in de barbaarse handen van de Palestijnse Islamitische Jihad (PIJ). Een zwaar beschadigd leven. We moeten toekijken hoe daders straffeloos blijven.
Al is het alleen om nog eens te benadrukken dat we hier te maken hebben met brute terroristen die duizenden levens verwoest hebben en ter verantwoording moeten worden geroepen (Mamdani zegt de Israëlische premier Netanyahu op New Yorkse bodem op te laten pakken) en voor wie mensenrechten een lachertje zijn. Een Westers verzinsel waar zij zich aan kunnen onttrekken en waarbij ze ook nog gesteund worden. Steun van Westerlingen die compleet verloren zijn.
Hoop
Mijn joodse kennis wil graag dat zijn twee meisjes het land van hun vader leren kennen. Hun taal kunnen spreken met familie. Aan een tafel zitten met elkaar om het leven van zijn kinderen te vieren.
Ik hoop voor ze dat het niet lang meer duurt.
Jeetje Ewa, je beschrijft weer precies de praktijk waar ik in mijn artikelen de theorie bij probeer te ontwikkelen. Ik moet er nog een paar schrijven, je loopt een beetje voor. ;)
Maar voor jou: ideologie en feiten gaan niet samen. Wat je hier bestrijdt, is geen rationeel standpunt maar een geloof. Niet dat van God, Allah of JHWH, maar van de slachtofferdoctrine. Slachtoffers hebben altijd een dader of anders een externe vijand nodig. Dat maakt het denken overzichtelijk: één perspectief, één morele waarheid. Makkelijk, maar intellectueel uitermate gemakzuchtig.
Eindelijk kan ik begrijpen hoe Joden zich voelden in het Europa van begin vorige eeuw. "De Amsterdamse bubbel", geleid door ondermijningsdeskundige Halalsema, begrijpt niet hoe ze terreur en marteling steunt. Het Groesbeekse bevrijdingsmuseum heeft een genocide thema avond, er is een 21 jarig meisje handtekeningen aan het ophalen voor dit lulverhaal van hamas. Je verliest linkse vrienden als je steun uitspreekt voor Israël, dat uiteindelijk uitvinder is van eco-dorpen, nieuwe kweekmethoden, betaalbare oplossingen voor herkenbare problemen etc. Het is allemaal het te verwachten resultaat van 'slachtofferisme' en intersectionaliteit. De strijders voor diversiteit steunen een groep die elke diversiteit van het dak gooit. Met name Spanje, Turkije en Ierland hebben een bloedhekel aan Israël, om welke reden dan ook. In Amerika is het beter, dus verkoop je finca, get a farm en See Ya!