Het Morele Appèl van Pedro Sánchez
Ondanks dat het alweer oud nieuws is, voel ik als inwoner van Spanje toch de behoefte hierover te schrijven.
In de New York Times van 4 februari jl. verscheen een bijdrage van de Spaanse premier Pedro Sánchez. In het opiniestuk I’m the Prime Minister of Spain. This is Why the West Needs Migrants schreef hij over de beslissing van de Spaanse regering om een half miljoen migranten aan een tijdelijke verblijfsvergunning te helpen, die ze na een jaar weer moeten vernieuwen. De regeling gaat per april in.
Dat doet de premier op grond van een morele verplichting, waarvan hij vindt dat het land die moet nakomen. Spanje was immers ooit een land van emigranten, zo licht hij toe. Spanjaarden trokken in de jaren ’50 en ’60 weg naar Midden- en Zuid- Amerika of naar elders in Europa. En nu staat daar dus iets tegenover.
Een andere reden is meer pragmatisch van aard. Weinig Westerse landen hebben een stijgende bevolkingsgroei, die voor achteruitgang zou zorgen als we niet meer migranten opnemen. Spain is booming, volgens de premier, dus luister vooral niet naar waarschuwende MAGA-stijl leiders, is zijn boodschap. Het klopt dat Spanje’s economie in de lift zit met 2.8% groei in het afgelopen jaar en dat is sterk vergeleken met de rest van de eurozone. Het werkloosheidscijfer echter, is weliswaar iets verbeterd, maar blijft nog steeds hoog.
Tegen de Amerikaanse stroom in
Het Westen kan niet zonder migranten is zijn opvatting. Verzet hiertegen zou betekenen: isolatie, schaarste, egoïsme en achteruitgang, en dat is volgens de premier te vinden bij de immigratiekoers van rechts. Hij doet de oproep aan andere landen om het Spaanse voorbeeld te volgen. Zal de regering Trump die volle controle eist over zijn grenzen onder de indruk zijn van ‘I’m the Prime Minister of Spain’ en zijn genereuze stap om juist tegen de Amerikaanse stroom in wél migranten te verwelkomen?
De morele oproep van de Spaanse premier verscheen in de Amerikaanse krant en dat is niet zonder reden, gezien de ernstige ontwikkelingen van de Amerikaanse immigratiedienst ICE, waarvan de schietgrage agenten sinds het begin van dit jaar twee burgers, Renee Good en Alex Pretti, tot dodelijke slachtoffers maakte.
Maar uit dezelfde morele koker komt ook zijn valse en glasharde bewering kort geleden in het Spaanse congres dat Israël op 7 oktober 2023 Gaza binnenviel; het bekende omdraaien van slachtoffers en daders; en zijn voortdurende focus op de veroordeling van het optreden van Israël in de Gaza-oorlog, terwijl hij aanhoudend lijkt te negeren dat Gaza bestuurd wordt door een terroristische moordbende die herhaaldelijk te kennen heeft gegeven de wapens niet neer te zullen leggen en een bloedbad als op 7 oktober (de aanleiding van de oorlog tussen Israël en Gaza) te zullen herhalen, want dat is voor de Palestijnen noodzakelijk verzet.
Een premier ook die spreekt in het congres over Israël als een ‘genocide-staat’ waarmee hij geen handelsbetrekkingen wenst en niets doet tegen de opruiing en het antisemitisme waarmee geradicaliseerde Spaanse politici (joodse) burgers al meer dan twee jaar lang opjaagt en daarbij zelfs is opgeroepen tot geweld tegen Israëlische sporters op Spaanse bodem. Geradicaliseerde politici, zoals Ione Belarra, partijleider van het extreemlinkse Podemos, die in het Spaanse congres het optreden van Israël vergeleek met de nazi-gaskamers uit de Tweede Wereldoorlog is één van deze opruiers. En laat het in de laatste jaren sterk gereduceerde, maar radicalere Podemos (vijf zetels in het Spaans congres, sinds eind 2023 afgesplitst van de linkse alliantie Sumar) nu de partij zijn waarmee de socialistische regering tot de buitengewone maatregel is gekomen om 500.000 migranten aan geldige papieren te helpen.
Rusland en Israël op dezelfde lijn
Ook de bemoeienis van de premier met het Eurovisie songfestival toen Israël een winnende publieke stem kreeg, nota bene een optreden van een overlever van het 7 oktober-bloedbad die uitgesloten moest worden, en hoe Sánchez dat halsstarrig tot politiek onderwerp maakte voor Spanje en dat ook heeft doorgetrokken naar het willen boycotten van Israël in alle cultuur- en sportevenementen. ‘No one raised their hands to their heads when Russia’s invasion of Ukraine began three years ago and it was demanded that Russia withdraw from international competitions and was banned from participating in Eurovision, and the same should go for Israel,’ staat in een verklaring op de website van La Moncloa, het werkpaleis van de premier. Rusland viel Oekraïne binnen. Hamas viel Israël binnen. Met het omdraaien van de feiten en de rollen komt Sánchez steeds weer weg. Blijf herhalen en het wordt de waarheid.
Met een pontificale, mega Palestijnse vlag als achtergrond van een toespraak houdende premier op partijbijeenkomsten van zijn partij PSOE, de Spaanse Arbeiderspartij, helpt daarbij niet om los te komen van de indruk dat het vooral gaat om anti-Israël politiek die weinig te maken heeft met het dichterbij brengen van de gewenste vrede tussen de Israeli’s en de Palestijnen, mensenrechten (in een oorlog sneuvelen mensen en hun rechten), internationaal recht en rechtvaardigheid (de lege termen van Sánchez).
Des te meer als verplichtingen voor die gewenste vrede vooral bij één partij liggen - en dat is niet de moord- en verkrachtersbende van Hamas die op dat moment nog tientallen Israëlische burgers in Gaza gegijzeld hield. Dat was geen belemmering voor de premier om Palestina als een van de eerste regeringsleiders te erkennen als staat, ook al wordt Gaza bestuurd door een internationaal erkende terroristische beweging.
‘Spanje heeft (helaas) geen kernbommen’, want anders..
“Spanje heeft geen kernbommen, vliegdekschepen of grote oliereserves. We kunnen de Israëlische aanval niet in ons eentje stoppen. Maar dat betekent niet dat we zullen stoppen met proberen. Want er zijn doelen die het waard zijn om voor te vechten, ook al ligt het niet alleen in onze handen om ze te bereiken.” Het was een van de meest opvallende uitspraken van de Spaanse premier gedurende de oorlog van Israël tegen Hamas, en kwam hem op stevige kritiek te staan. Zijn implicaties zouden anti-joodse sentimenten aanwakkeren. Verontwaardiging over de humanitaire situatie in Gaza was/is zeker nodig, maar zijn voortdurend uithalen naar Israël en nimmer naar Gaza’s bestuur Hamas en hun aandeel in de schrijnende humanitaire ramp, geven een scheef beeld.
Lekker eigenzinnig
Het moreel appèl waarmee de premier zijn beslissing voor het generaal pardon rechtvaardigt, komt uit dezelfde morele koker en er bestaan redenen om daaraan te twijfelen, maar anderen vinden dat wat zij scharen onder eigenzinnigheid van Pedro Sánchez, juist bewonderenswaardig. Hij zou de EU zelfs ‘wapenen tegen groupthink’, beweert Ignacio Molina, onderzoeker van denktank Elcano in Madrid tegen De Volkskrant. Pedro Sánchez, verlosser van het gevaarlijke groepsdenken. Wie zijn dan die mensen die nodig zelf moeten gaan nadenken?
Met lede ogen zijn leugenachtige vooringenomenheid moeten aanzien en dan zou de premier nu morele duidelijkheid tonen om een half miljoen migranten te helpen aan geldige papieren? Migranten, die grotendeels uit Latijns-Amerikaanse landen, zoals Columbia en Peru komen. Wat opviel was dat een paar dagen na de bekendmaking van het besluit bij het Pakistaanse consulaat in Barcelona alvast lange rijen te zien waren voor het opvragen van een certificaat waaruit een blanco strafblad blijkt (een vereist document voor het verkrijgen van de verblijfsstatus). De rijen bestonden veelal uit jonge Pakistaanse mannen. Het leek mij wat al te veel op nep-nieuws dat rondging op het platform X, maar ook Reuters publiceerde de foto’s bij het Pakistaanse consulaat. Wat denkt Sánchez collega, de feministische politica Irene Montero, hiervan?
Opmerkelijk is dat Sánchez in zijn New York Times-artikel tevens schrijft dat het verwelkomen van migranten zou bijdragen aan de spirituele ontwikkeling van het land. Wat bedoelt de premier hiermee? Hoe ziet deze spirituele ontwikkeling eruit? Welk gebedshuis past hierbij? Of speelt die spiritualiteit zich vooral achter privé-deuren plaats? Wat de socialistische premier hier bedoelt met spiritualiteit mogen we zelf invullen.
Geen geheim van Great Replacement
Sánchez houdt het nog diplomatiek op morele en economische verplichtingen, maar de Podemos vertegenwoordigende Europarlementariër, Irene Montero, maakt er tijdens een partijbijeenkomst in Zaragoza begin februari geen geheim van.
Volgens haar moeten migranten de ‘fascisten’ en ‘racisten’ in Spanje gaan vervangen. Let wel, de ‘fascisten’ en ‘racisten’ zijn u en ik die niet de standpunten delen van Montero en haar partij. We moeten dus vervangen worden door migranten. Komt dat niet neer op de controversiële term ‘omvolking’? Bij iedere Spanjaard met herinneringen aan de dictatuur die het land decennialang in haar greep hield zouden de alarmbellen inmiddels wel moeten afgaan bij het zien en horen van Montero.
De aanwezigen in de zaal klappen luid om de explosieve woorden van de politica, die de beslissing van de Spaanse coalitie voor het generaal pardon nog even verder naar haar hand zou willen zetten dan Sánchez wellicht bedoeld heeft. Het scheppen van een vijandbeeld en de opzwepende retoriek van onverdraagzaamheid en intolerantie. Dat laat zij steeds zien, een voormalig minister van Gelijkheid die inclusie en eerbiediging van de mensenrechten predikt. Ik begon langer geleden al aan haar te twijfelen toen ze beweerde dat wanneer je een transvrouw aanspreekt als man, je je schuldig zou maken aan transhaat. Haat, een woord dat steeds leger is gaan klinken, mede dankzij deze politiek.
Glashelder en extreem
Het enige voordeel is dat de intenties niet onder stoelen of banken worden geschoven, zoals in de Nederlandse politiek meer het geval is. Het is klare, maar extreme taal. Kati Piri is hier nog onschuldig bij. Als Podemos met deze agressieve politica aan de macht zou komen in Spanje, weten we de plannen. Er wordt voortdurend gewezen naar fascisme aan de andere kant van de oceaan, ook door deze Spaanse demagoog die met haar opruiende speech liet horen te azen op mogelijke toekomstige stemmen van de migranten en zo nieuwe groepen voor zich te willen winnen. Onder de huidige wetgeving onmogelijk, want hiervoor is de Spaanse nationaliteit vereist.
Maar bij het kijken naar de andere kant van de oceaan, zoals door de brigade van de mensenrechten-hypocrieten - waaronder Sánchez en Montero - van u verwacht wordt, laat u daarbij niet afleiden van de donkere krachten op eigen Europese bodem. Ze dragen allen een bij de ellebogen versleten, Hitleriaans nieuw jasje.
Vanwege joodse identiteit niet welkom
Op Valentijnsdag bezochten drie oudere, Israëlische vrouwen het Museo Reina Sofia in Madrid. Er kwamen klachten van bezoekers over hun aanwezigheid, want een vrouw droeg een speldje van de Israëlische vlag, de ander een ketting met een davidster. De vrouwen werden door bezoekers van het museum beschimpt en voor ‘kindermoordenaars’ uitgemaakt. De bewaker van het gerespecteerde museum vroeg de vrouwen hun Joods-Israëlische symbolen te verstoppen of te vertrekken. Niet de haatdragende bezoekers werden door het museum aangesproken op hun gedrag, maar de joodse Israëlische vrouwen. Vanwege hun identiteit. Niet langer welkom in een museum. Eén van de vrouwen is een Holocaust-overlever. Dit is Spanje, anno 2026.
Het enige goede dat ik Sanchez de afgelopen jaren heb horen zeggen, is dat de Russen nooit over de Pyreneeën zullen komen. Het was een sneer, eigenlijk, naar Brussel en de NAVO vanwege de 5%-eis voor defensie. Hij vroeg zich af waarom Spanje dat zou moeten betalen, in een Europa dat ook nooit gereed stond om migratieproblematiek aan de zuidranden adequaat aan te pakken. Een jaar later verzint ie een Spaanse variant op Wir Schaffen Das. De man is, uiteindelijk, toch gevaarlijker dan verstandig.
Die toespraak over “fascisten” van die dame is een uiting van fascisme op zichzelf.
Het fascisme komt van links. Onbehagen en huiver overvallen me steeds meer. Maar we struisvogelen ons er wel doorheen. Kop in het zand en doorgaan. Je moet toch wat? Hopen dat het beter wordt. En stiekem weten dat het niet beter wordt.