Ons mannenprobleem

Wij hebben hier een heus ‘mannenprobleem’ en ik zie tegen de dag op dat er ingegrepen moet worden.

Het blijft pijnlijk. Onze haantjes. De haantjes die constant competitie zien in het andere haantje. De haantjes die de hennetjes achterna rennen en er hardhandig bovenop duiken. De inhalige, egoïstische haantjes. De bedriegers die de vrouwtjes met hun lieve geluiden proberen te lokken met iets heerlijks wat ze gevonden hebben in de aarde, terwijl er niets is, en ze haar vervolgens razendsnel bij haar nekvel pakken en in een houtgreep houden met die grote klauwen van ze. Haar verkrachten. De rotzakken die ze kunnen zijn. De onrust in de groep die ze met hun haantjesgedrag veroorzaken. En dan ben ik blij dat een man, mijn man, bereid is hieraan iets te doen. Met tegenzin, dat moet ik erbij vermelden. Ik kán en durf het niet. Ik schijt in mijn broek, alleen bij de gedachte al.

Ook al weet ik dat het terroristen zijn, nog steeds ben ik te laf en duik ervoor weg. Hooguit geef ik ze verbaal een uitbrander en krijgen ze een steen achter zich aan. Maar het zijn dieren en die hebben niets aan veroordelende, strenge woorden (honden uitgezonderd). Vooral niet van mensen die ze door een gehaktmolen halen als ze klein en ongewenst zijn. Niet hier natuurlijk. Bij ons hebben ze een heerlijk leventje (nog wel) en zijn ze tussen het geweld door vermakelijke, gezellige, en ja ook lieve dieren. En dat maakt het allemaal nog erger dan het al is!

Waarom kunnen ze niet gewoon effe normaal doen? Zichzelf eens beheersen? Controle over die onverzadigbare driften van ze, is dat nou zo moeilijk? Waarom kunnen de haantjes onderling elkaar niet gewoon accepteren? “Oké man, jij bent het opperhoofd, ik accepteer je als zodanig. Ik bevecht je niet meer tot we allebei bloeden als een rund en helemaal in de kreukels liggen. Ik geef het op. You won! Bier?” Waarom niet eens lief doen?

De oudste haan, Cocky, is een ware gentleman en waakt over de hennen zonder ze verder nog lastig te vallen met die gekke dansjes van hem. Ze ruw zijn verlangens afdwingen, behoort allemaal tot het verleden. Hij is er te oud voor. Hij taalt er niet meer naar. Hij wil rust en geen gezeik. Hij wil slechts nog waken over ze, eten, kraaien en als hoogste in de boom slapen. Hij zal sterven van ouderdom.

Hij wel.

Ik zou willen dat het anders kon. Maar inmiddels hebben we genoeg hanen-ervaring opgedaan om te weten dat er geen andere oplossing voor het probleem is dan soep ervan te koken. Dat zeg ik hier nu wel even, maar na de moord ook nog het mooie verenpakket plukken en vieze dingen doen om hem vervolgens in de soep gaar te laten koken, dat gaat me te ver. Helemaal als het haantje een naam van ons gekregen heeft. Zo hadden we vorig jaar een trio, we noemden het ‘The Ratpack’: Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis jr. Alleen Sinatra belandde in de soep, de andere twee kwamen in de compost terecht. Ik wilde er geen hap van door mijn keel (ik ben dan ook nog eens vegan die overigens wel eieren, alleen van onze kippen, eet). Maar mijn man wel. Rustig at hij ’s avonds van de soep die de hele dag had staan pruttelen.

Wij hebben dus een ‘mannenprobleem’ hier. Alle hanen zijn hetzelfde. Ze vertonen hetzelfde gedrag, alleen is de een misschien iets meer macho of juist meer sukkelig dan de ander, maar terroriseren doen ze allemaal. Stuk voor stuk.

De oplossing is inmiddels helder, maar degene die de moed heeft, is niet degene die dit schrijft. Mijn man is (ook dit keer) de persoon die verlossing zal brengen en dus de moedige is. Voor de hennen. En voor ons.

Dus lieve feministen (waaronder ook loyale mannen), jullie praten over een ‘mannenprobleem’ en zien alle mannen als potentiële vrouwenmeppers en geweldplegers, maar om wat nuance in deze, toch wel, misleidende conclusie aan te brengen, wat me natuurlijk tot verraadster van mijn eigen sekse en onderdeel van het hele probleem maakt, toch nog even dit. Wie ligt onder de gootsteen om die smerige verstopping te verhelpen? Wie brengt de vuilnis weg? En wie haalt de vuilnis op? Wie gaat het dak op om het lekkende raam te fixen? Wie helpt je met autopech langs de weg? Ja? En wie slacht de haan? Juist!

En natuurlijk kunnen - sommige - vrouwen (zoals Tanja Nijmeijer) dat allemaal ook, maar ze doen het niet.

Dus lang leve de man, maar niet de haantjes.