(S)Linkse Zaken

Over leuke wereldverbeteraars met gebalde vuisten en het bekladden van stieren

Mijn geliefde en ik fietsten een paar avonden geleden, onderweg naar een etentje, langs de grote zwarte Osborne-stier die langs de autoweg op een heuvel staat. De Osborne-stier dient meestal voor allerlei politieke slogans waarmee de stier vast niet altijd blij is. En gek genoeg: het gaat nooit over hem. Zo had de Palestijnse vlag (uiteraard) de stier ook al gevonden en werd hij er prachtig mee ingekleurd. Tot afgrijzen van de radicaalrechtse partij VOX die het had over een ‘culturele aanval’ op het dier. Gek dat levende stieren dan weer geen probleem zijn voor de VOXers. Die mogen aangevallen en gemarteld worden, want dat is ‘Spaanse cultuur’.

Moraalridder van een premier

Spanje heeft zo zijn tegenstrijdige gekkigheden. Een moraalridder van een premier die een steak medium-rare niet kan weerstaan en met die publiekelijke woorden drie jaar geleden een campagne van zijn eigen coalitie om zeep hielp om Spanjaarden (met gemiddeld 80 kg vlees per jaar de grootste vleeseters van Europa) te bewegen minder vlees te eten en middeleeuws dieren treiteren en martelen geen agendapunt vindt. Spanje staat in het buitenland al heel lang slecht op de kaart vanwege het sadistisch pesten van stieren tijdens allerlei ‘culturele’ festijnen. De premier maalt niet om deze middeleeuwse en achterlijke praktijken die nog altijd plaatsvinden in zijn eigen Spanje. Liever houdt de moraalridder zich bezig met een half miljoen migranten verwelkomen, zijn foute vijand Donald Trump dwarsbomen en een Palestijnse staat uitroepen.

Politiek asiel in Amsterdam

Stel nou dat we de nog geheel schone stier met de woorden Epic Fury of Roaring Lion zouden bekladden? Mijn man kwam met dit idee en ik vond het wel geinig. Waarschijnlijk staat ons dan deportatie te wachten en kunnen we direct politiek asiel aanvragen in Amsterdam. Maar dan komen we wel onderaan de lijst terecht. Misschien is terugkeren naar Amsterdam dan toch niet zo’n goed idee. Een hoofdstad waar zaterdag snode plannetjes in een kerk werden gesmeed om een klein joods land van de wereld te isoleren, te weren en op te willen heffen. Graag met alle joodse inwoners erbij. Het kan nu schaamteloos en open onder het mom van anti-zionisme. Het Palestijnse congres moet zich victorieus hebben gevoeld in een Amsterdamse kerk. De Wereldraad van Kerken hoort ook bij de snode plannenmakers. Ze doen graag mee. Waarom is het toch dat ‘de kerk’ zich altijd weer voor het karretje laat spannen van figuren en bewegingen die onverdraagzaamheid en al helemaal geen vrede nastreven? Houd ze in de gaten.

Terug naar de hartelijke uitnodiging voor de dinner party die avond.

Ze vond Daisy Mohr vanuit Beiroet wel goed. En die andere Midden-Oosten correspondente Nasrah (Habiballah), allebei werkzaam voor NOS, ook. Ik wist afgelopen week pas wie Daisy Mohr was toen zij op het NOS-journaal zo’n mooie ode gaf aan de Iraanse Ayatollah Khamenei, de meester massa-killer en grote exporteur van jihad wiens lichaam een week geleden dood onder het puin werd gevonden. Gedood door bommen van zijn ergste en grootste vijanden. Ik las over Mohr via Nijmans Nieuwsbriefje van Bart Nijman en zag het fragment van haar, waarin zij verslag deed van de gebeurtenissen in Iran. Wij hebben al jaren geen tv meer en Nederlands journaal zie ik dus niet. Dat ene fragment zei mij al voldoende. Ik wist dat ik helemaal niets heb gemist in de afgelopen jaren van de verslaggeving van Daisy Mohr. Over Nasrah Habiballah’s verslaggeving hoef ik waarschijnlijk evenmin rouwig te zijn vanwege het mogelijk missen van een informatieve en feitelijke blik als het over Israël en de Palestijnse gebieden gaat.

Wereldverbeteraars met centen

‘Daisy Mmmwohr…echt?’ Gelukkig vroeg ze niet door. En daar ben ik blij om. Want uitgenodigd worden voor een etentje door nog onbekende mensen bij hen thuis mag niet door politiek in een wellicht ongemakkelijke sfeer belanden. Dat wil je gewoon niet. De gastvrouw vond ik vrijwel meteen warm en interessant. De liefde voor Rotterdam hebben we gemeen. De gastheer, een oud-oorlogsverslaggever die van alles, vaak ook met haar, zakelijk onderneemt en nu mooie boeken schrijft, blijkt een veelzijdig mens. Een piano siert de kamer. Wat heeft deze man niet gedaan? In ieder geval hebben hij en zijn vrouw vele centen verdiend met hun grotendeels idealistische en activistische ondernemingen en projecten. Ze hebben een goed leven, deels op het eiland en deels in Nederland.

Het regende pijpenstelen die avond en wij kwamen op de fiets aan. Het monsterlijke regenpak deed ik bij aankomst om de hoek snel uit. Het hield me in ieder geval droog. De idyllische landweggetjes brachten ons naar een prachtige villa waar het stel woont. Een statige vijver kon ik nog net zien, het was al donker. Mallorca kent de meest mooie plekken waarop vaak prachtige landgoederen schuilgaan. Dit is er zo één. Wat een geluksmensen.

Met gebalde vuist in de lucht

De Spaanse premier Pedro Sánchez kan ook op enthousiasme van de gastvrouw rekenen. Mijn man onderdrukte een gesmoord lachje, want hij weet dat ik geen fan ben van Sánchez die ik in de afgelopen jaren heb zien knielen voor het terreurbewind in Gaza door bedenkelijke uitingen die hij deed. Dat linkse van Sánchez vindt ze leuk. En dat mag iedereen uiteraard vinden en zeggen. Maar ook nu was ik blij dat ze mijn afkeer van de Spaanse premier niet opmerkte. Of misschien deed ze dat wel, maar maakt het haar niet uit wat ik vind. Ik hoop dan dit laatste. Dat zou ik sterk vinden. Want is het niet doodzonde als politiek tussen mensen in gaat staan? In de hal van hun villa hangt een portret uit de tijd van de Spaanse Burgeroorlog dat laat zien ‘dat zij aan de goede kant staan’, zo zei de gastvrouw. Een man met gebalde vuist in de lucht. Laat daar geen misverstand over bestaan. Aha salonsocialisten! dacht ik, maar toch is het bij hen niet alleen bij mooie, linkse praatjes gebleven. Deze mensen hebben wel degelijk initiatieven genomen die de wereld mooier maken.

De groene, ‘wereldverbeterende’ scène waarin wij ons zoal bevinden, hangt meestal links gedachtegoed aan. In de loop der tijd ben ik van dit gedachtegoed (maar zeker niet van alles daarvan) chagrijnig geworden. Maar we struikelen onderling nooit over de verschillen. We hebben andere dingen te doen dan het voeren van verhitte gesprekken over ‘de mannen die de genocide naar Gaza hebben gebracht’ (zo las ik laatst in een nieuwsbrief) ; over ‘grote witte mannen die vrouwen het liefst ziek, zwijgend en hongerig zien en de wereld naar de kloten helpen’. Over vrouwen die gewelddadige immigranten beschermen ten koste van andere vrouwen. De dadels uit Israël die haram zijn. De onderverdeling van de wereld in onderdrukkers en onderdrukten die nooit van plaats veranderen. Het overboord gooien van de biologische definitie vrouw. Dat soort (s)linkse zaken. Die maken mij chagrijnig.

Leuke mensen die lelijke dingen delen

Gelukkig blijft het in de groene eilandscène bij: wanneer gaan de broccoli-plantjes de grond in? Waar koop jij compost? Of gewoon: bij elkaar zijn, eten, wijn drinken, interesse in elkaars leven hebben en living the simple life. Maar jammer is het wel als je online zo’n weldenkende wereldverbeteraar een post van beroepsopportunist Greta Thunberg ziet delen of een t-shirt ziet dragen met de tekst waarop zionisten vriendelijk worden verzocht op te sodemieteren. Te veel van deze confrontaties met leuke mensen die - voor mij - lelijke dingen delen. Dat gebeurde de laatste jaren. Die tijd lijkt, na een korte en welkome pauze, helaas weer terug te zijn. De manipulatie en beïnvloeding, wederom full on.

Ook weldenkende mensen blijven daarvoor niet gespaard. Dat beweringen rondgaan die zeggen dat de tienduizenden Iraanse doden, vermoord tijdens de opstanden tegen het ayatollah-regime, wel eens nep zouden zijn, want dat zeggen ‘hele andere bronnen’ (welke dan?) is weer een verraad aan de Iraniërs. Zo onderhand, samen met de Joden, het meest verraden volk dat we kennen. Dankzij anti-westers gedachtegoed van links waarmee het internet wordt volgepompt. Dankzij de Tucker Carlsons van rechts die beweren dat rijke joden iets terug willen zien voor hun royale donaties aan Trump in zijn campagnetijd. Ayatollah’s dode arm reikt zelfs nu nog ver. Een iftartje doen ter nagedachtenis van Ali en ‘alle martelaren van het Amerikaanse imperialisme’ zou deze mensen goed doen. Inmiddels verschillende aankondigingen van moskeeën hiervan zien langskomen. Wel in de VS. Maar wie weet is het allemaal nep. Helaas, de informatie-oorlog levert ontelbare slachtoffers op. Een battlefield.