En toch, altijd maar zwijgen en wegkijken opdat het niet ongemakkelijk wordt... Word je uitgekotst als je zegt dat je het niet met ze eens bent? Of wanneer je, och hemel, durft te zeggen dat Israël bestaansrecht heeft en je daarmee een zioniste bent? Het gaat niet om 'de politiek'. Durf je op te komen voor een vriendin die al meer dan een week in een schuilkelder in Haifa zit? Kun je je eigen beargumenteerde mening geven, niet drammerig maar misschien bezorgd of verdrietig? Als dat niet kunt, als je daar bang voor bent of als het niet veilig genoeg aanvoelt, dan zou ik me niet op mijn gemak voelen, hoe lekker de hapjes ook zijn, hoe 'warm en interessant' het gezelschap op het eerste gezicht ook is.
Dank voor je reactie. Voor een eerste ontmoeting met onbekende mensen die mij uitgenodigd hebben in hun huis, vind ik het onprettig als er een ongemakkelijke sfeer ontstaat door het praten over politiek. Je wil het toch een beetje gezellig hebben en houden. Maar misschien is dat voor jou anders. Er gebeurt van alles momenteel in de wereld en als je dan aanvoelt dat de gastvrouw en gastheer anders naar bepaalde zaken kijken, wat hun overigens goed recht is, vermijd ik het liever. Er zijn ook nog andere onderwerpen om over te praten. Het is dat de gastvrouw zelf wat dingen noemde over de Spaanse premier en over Daisy Mohr. Heel verrassend want een paar dagen ervoor las ik over haar. Anders had ik geen idee gehad wie ze bedoelde. We hadden daar dieper op in kunnen gaan, maar wat win ik ermee? Het levert zo weinig positiefs op momenteel. Helemaal voor een eerste kennismaking. Maar ik snap zeker wel wat je bedoelt. Het is iedere keer afwegen, zo heb ik de laatste jaren gemerkt. Met mensen die ik beter ken en het komt op tafel heb ik juist vaak moeite om mijn mening niet te laten horen en me in te houden. Maar ik zal uit mijzelf politieke zaken met vrienden niet aansnijden. Inmiddels wel wat geleerd en soms is het beter te luisteren, to chose my battles.
Begrijp ik helemaal. Maar de constante afweging die je moet maken en die aan de andere kant lijkt te ontbreken, dat blijft moeilijk. Wanneer wordt afzijdig houden, meespelen? Hoeveel ruimte heb je of kun je krijgen om een andere kijk op zaken te geven?
Dit zijn zulke treffende vragen die je stelt. Wat ook meespeelt is angst voor teleurstelling. Ik ben in de afgelopen jaren teleurgesteld geraakt in dierbare mensen m.b.t de politieke gebeurtenissen in de afgelopen jaren. Vriendschappen verloren. Dan ben je blij om weer nieuwe mensen te leren kennen. Helemaal in het buitenland. Dank voor jouw reacties. Food for thought.🌟
En toch, altijd maar zwijgen en wegkijken opdat het niet ongemakkelijk wordt... Word je uitgekotst als je zegt dat je het niet met ze eens bent? Of wanneer je, och hemel, durft te zeggen dat Israël bestaansrecht heeft en je daarmee een zioniste bent? Het gaat niet om 'de politiek'. Durf je op te komen voor een vriendin die al meer dan een week in een schuilkelder in Haifa zit? Kun je je eigen beargumenteerde mening geven, niet drammerig maar misschien bezorgd of verdrietig? Als dat niet kunt, als je daar bang voor bent of als het niet veilig genoeg aanvoelt, dan zou ik me niet op mijn gemak voelen, hoe lekker de hapjes ook zijn, hoe 'warm en interessant' het gezelschap op het eerste gezicht ook is.
Dank voor je reactie. Voor een eerste ontmoeting met onbekende mensen die mij uitgenodigd hebben in hun huis, vind ik het onprettig als er een ongemakkelijke sfeer ontstaat door het praten over politiek. Je wil het toch een beetje gezellig hebben en houden. Maar misschien is dat voor jou anders. Er gebeurt van alles momenteel in de wereld en als je dan aanvoelt dat de gastvrouw en gastheer anders naar bepaalde zaken kijken, wat hun overigens goed recht is, vermijd ik het liever. Er zijn ook nog andere onderwerpen om over te praten. Het is dat de gastvrouw zelf wat dingen noemde over de Spaanse premier en over Daisy Mohr. Heel verrassend want een paar dagen ervoor las ik over haar. Anders had ik geen idee gehad wie ze bedoelde. We hadden daar dieper op in kunnen gaan, maar wat win ik ermee? Het levert zo weinig positiefs op momenteel. Helemaal voor een eerste kennismaking. Maar ik snap zeker wel wat je bedoelt. Het is iedere keer afwegen, zo heb ik de laatste jaren gemerkt. Met mensen die ik beter ken en het komt op tafel heb ik juist vaak moeite om mijn mening niet te laten horen en me in te houden. Maar ik zal uit mijzelf politieke zaken met vrienden niet aansnijden. Inmiddels wel wat geleerd en soms is het beter te luisteren, to chose my battles.
Begrijp ik helemaal. Maar de constante afweging die je moet maken en die aan de andere kant lijkt te ontbreken, dat blijft moeilijk. Wanneer wordt afzijdig houden, meespelen? Hoeveel ruimte heb je of kun je krijgen om een andere kijk op zaken te geven?
Dit zijn zulke treffende vragen die je stelt. Wat ook meespeelt is angst voor teleurstelling. Ik ben in de afgelopen jaren teleurgesteld geraakt in dierbare mensen m.b.t de politieke gebeurtenissen in de afgelopen jaren. Vriendschappen verloren. Dan ben je blij om weer nieuwe mensen te leren kennen. Helemaal in het buitenland. Dank voor jouw reacties. Food for thought.🌟
Beste Eva,
Als je met getallen gaat smijten is het verstandig om even een bèta, zoals ondergetekende, te raadplegen.
Vind je ruim 11 kg vleesconsumptie per Spanjool per dag ook niet aan de hoge kant?
Zelf ben ik ook een geboren carnivoor maar met maximaal 0,4 kg per dag houdt het wel op.
(Zelfs een mannetjesleeuw komt lang niet aan die 11kg!)
Ten slotte, jij lijkt me nog lang niet geschift genoeg om asiel aan te vragen in die openbare inrichting 020! 😉
Haha ja, dank! Dat moet per jaar zijn! 80 kg is overigens het aanbod incl. botten. Bron o.m website Nieuwe Oogst.